Hz. Enes (r.a.) anlatıyor: 

Resûlüllah (s.a.v.) ile beraber bulunuyorduk. Bir ara azı dişleri görülecek şekilde gülümsedi. Sebebini sorduğumuzda şöyle buyurdular: 

-Ümmetimden iki kişi Allâh'ın huzuruna gelirler. 

Birisi,

-Yâ Rab, benim bunda hakkım var; hakkımı bundan al, bana ver, der. 

Allah Teâlâ da ötekine,

- Hakkını ver, buyurur. 

Adam, 

-Yâ Rab, bende sevap nâmına bir şey kalmadı, der. 

Cenâb-ı Hakk,

-Baksana, bu adamın sevabı kalmadı, ne dersin? buyurur. 

Adamcağız,

- O halde benim günahlarımdan alsın, der. 

Resûlüllah (s.a.v.) Efendimiz bunu anlatırken gözleri yaşardı ve, 'O gün büyük bir gündür. İnsan; günâhının alınmasını ister' dedi. 

Bunun üzerine Allah Teâlâ hak sahibine,

-Başını kaldır ve cennete bak, buyurur. 

Adamcağız,

- Yâ Rab, inci ile işlenmiş, gümüşten ve altından köşkler görüyorum. Bunlar hangi peygamber, hangi sıddîk veya hangi şehitler içindir? der. 

Allah Teâlâ,

-Bunlar, bana ücretini verenler içindir, buyurur. 

Adamcağız,

-Bunların hakkını kim ödeyebilir? der. 

Hz. Allah,

-Sen istersen bunlara sahip olabilirsin, buyurur. 

Adam, 

-Nasıl olur, yâ Rab? deyince, 

Cenâb-ı Hakk, 

-Hakkını bu adama bağışlamakla, buyurur. 

Adam, 

-O halde ben bunu affettim, der. 

Allahü zû'l-Celâl hazretleri de, 

-Arkadaşını al, beraberce cennete girin, buyurur. 

Sonra Resûlüllah (s.a.v.) Efendimiz, 

'Allah'tan korkun, Allah'tan korkun ve siz de kendi aranızı düzeltin. Bakınız, bizzat Hazret-i Allah mü'minlerin arasını buluyor' buyurmuşlardır.